De Wereld van Apollyon is in veel opzichten een vreemde wereld. Neem alleen al de naam: tientallen verhalen over wie of wat Apollyon precies is doen de ronde, maar welk van die verhalen is waar? Is Apollyon het Opperwezen door Wie de Discipel werd gestuurd om de wereld te hernieuwen? Was hij degene die uit de mond van de hel kwam gekropen, toen deze zich opende? Was hij het die de oorlog in het paradijs ontketende, waardoor Eden veranderde in de wereld zoals die nu is? Welk van de verhalen ook het dichtst bij de waarheid komt, er was een wereld vóór deze. We schrijven het jaar 126 Anno Apollyon, iets meer dan één en kwart eeuw nadat wie of wat het ook moge zijn een nieuw tijdperk inluidde.
Bezien vanuit onze luie stoelen, hebben de mensen in Apollyons wereld een zwaar bestaan. Elektriciteit is zeldzaam, wetten bestaan soms, controle op de naleving ervan komt nog iets minder voor. Er zijn grenzen, leiders en legers, maar de vraag is of die morgen nog hetzelfde zijn. De meeste mensen vangen of verbouwen hun eigen voedsel, de meeste mensen die dat niet doen stelen het van anderen. In de wereld komen voorwerpen voor die duidelijk uit onze wereld afkomstig zijn: verkeersborden die als tafel of schild worden gebruikt, onderdelen van fietsen en auto’s waar provisorische windmolens van zijn gemaakt, stukken geslepen hard plastic die als dolk of priem fungeren. De wereld van Apollyon lijkt nog het meest op een samenleving van Middeleeuwers die op onze schroothopen en vuilnisbelten hebben rondgesnuffeld.
Tot voor kort waren vuurwapens zeer zeldzaam in de Wereld van Apollyon. Ten tijde van de grote frustenepidemie kwam er echter kennis in omloop die het veel smeden mogelijk maakte om met relatief weinig moeite een betrouwbaar vuurwapen te maken dan wel een antiek exemplaar te repareren. Waar deze kennis vandaan kwam, en hoe toevallig het is dat de verspreiding ervan gelijk viel met de verspreiding van de frustenziekte, is niet bekend. Maar vuurwapens zijn sindsdien in elk geval een stuk minder zeldzaam dan voorheen.
